برای تو می نویسم که عاشقانه دوستت دارم. 

یک شب خوابتو دیدم. باورم نمی شد این همه به من نزدیکی. مثل ابرای بهار اشک می ریختم. 

چه احساس قشنگی بود. چقدر زیبا بودی و مهربان. 

خدایا ممنونم.  

اکنون تو از دنیا رفته ای ولی در دل تمام مردم ایران زنده ای. 

خیلی دوستت دارم. 

با آن چهره ی خندان و نورانیت.با آن ابروان سفید و بلندت. چقدر برای من مقدسی همچون پیمبری معصوم. 

اگر امروز بودی چه احساسی بود آن لحظه ای که به دستانت بوسه می زدم. 

روحت در جوار رحمت خداوند مهربان ای مهربان من. 

چکار کنم که واقعا دوستت دارم. 

خدایا سپاس.

به نام خدا

 دوستان مهربانم سلام.

ممنونم از اینکه با نظرات و حرفهای محبت آمیزتان دلم را آرام و دستانم را برای نوشتن پر توان تر 

 می کنید.

شرمنده ام از اینکه مطالب جالبی برای خواندن ندارم و اینهایی نیز که گذاشتم دل نوشته هاییست که از تار و پود این سینه ی خسته بر می خیزد و بر صفحه ی سفید کاغذ می نشیند.

دلم را به وسعت بی کران آسمانها می بخشم و می دانم که بودن شما در کنار من همچون ستاره هاییست که سقف تاریک شبم را چراغانی می کنند.

ای یاران همراه از صمیم قلب می گویم از همگی شما سپاسگزارم و ممنونم که مرا به بودن تشویق کردید.

در پناه خداوند سالم و شاد و خوشبخت روزگار بگذرانید.

تا سلامی دیگر بدرود.

به نام خدا

از قدیم گفتن چیزی که عوض داره گله نداره. جواب ِ های، هویه!!!

و به قول ِ باک جواب این جفنگت آن جفنگ است.

نمی دونم چرا بعضیا همیشه حق رو به خودشون می دن؟ چرا بی انصافی می کنن؟

چرا نگاهی به دور و برشون نمی کنن و ببینن واقعا چه خبره؟

فقط بلدن تلفونو بر دارن و چند تا حرف نا مربوط بزنن در حالی که خوب می دونن اصلا کارشون صحیح نیست.

یک روزی شما به اشتباه از کوچه ای گذر می کنید . جلوتونو می گیرن که چرا از اینجا رد شدی؟ شما هم راهتونو می گیرید و عبور می کنید. حالا آیا شما واقعا باید از هر کوچه ای که رد می شید جواب بدید که چرا از اینجا دارم عبور می کنم؟

می دونم در طی این مدتی که این مطلب آخری رو نوشتم خیلی از شما بازدید کنندگانی که وبلاگمو خوندید از لحن نوشتنم متعجب شدید و گفتید که با توجه به سابقه نوشتاری من نوشتن یک همچین متنی دور از شخصیت من بود اما بعضی از شما دوستان عزیزم از اوضاع و احوال من باخبرید. پس بدونید چقدر تحت فشار بودم و چقدر از دنیا و آدماش بیزار و متنفر شده بودم که قید همه چیزو زدم و اون رو نوشتم.

خوشحالم که خیلیاتون اونو خوندید و خوشحالم که خیلیاتون منو درک کردید.

الان هم اصلا ناراحت نیستم از اینکه اونو نوشتم.

توی یک رابطه وقتی همه چیز تموم می شه و شما پاتونو می کشید کنار دیگه طرفتون حق نداره مزاحمتون بشه و تازه یه چیزم طلبکار باشه.

هرانسانی تحملی داره و اگه بیشتر از حد بهش فشار بیاری حتما از کوره در می ره.

ما انسانیم و حیوون نیستیم که بخواییم توی سر و کله هم بزنیم تا حرف همدیگرو بفهمیم. ما آزادیم و حق انتخاب داریم و هیچ کس حق نداره به بهانه های شخصی برای دیگران ایجاد مزاحمت کنه.

اینارو می گم تا بدونید از دروغ بیزارم. از آزار و اذیت متنفرم. از غیرتهای جاهلانه و بدون فکر حالم به هم می خوره. از اینکه ادعای انسانیت بکنیم اما بویی از اون نبرده باشیم.

خدا زبونو نداده برای فحاشی و بد دهنی. چند بار تا حالا خدا رو به خاطر همین زبون شکر کردین؟ چند بار ذکر خدارو بردین و برای رضای خداوند از خدا اطاعت کردین؟

باور کنین توهین و بد دهنی کاری نداره اما پس شرف و آبرو چی می شه؟

من دارم به هر زبونی فریاد می زنم که دنبال صلح و آرامشم ، اما انگاری فایده ای نداره.

دیگه برام مهم نیست چی فکر می کنید. فقط مثل انسان رفتار کنید.

خدایا ببخش اگر کاری کردم که بر خلاف رضای تو بود. من همه را می بخشم و بد و خوبشان را به تو واگذارمی کنم و امیدوارم تو نیز از من بگذری و مرا ببخشی.

می دانم نبوده ام آن بنده ای که تو دوست داشتی باشم اما تو آن خدایی که همیشه بوده ای و خواهی بود تا همیشه.

تنها یک کلام: 

               افسوس

ساقی ار باده ازین دست به جام اندازد      عارفان را همه در شرب مدام اندازد 

ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف      سرو دستار نداند که کدام اندازد

السلام علیک یا ابا عبدلله

یا علی دلم تنگ است و تو می دانی که تو را چقدر زیاد دوست دارم. 

به جان فاطمه بر ما نظری کن. 

عید سعید غدیر بر همه ی شیعیان جهان مبارک باد.

 به نام خدا 

خدایا تو شاهدی که من دروغ نگفتم. 

خدایا بال و پرم باش